Johan – Pagina 5 – Johan Zijlstra

De dame van de dansvloer

Zo’n 3 weken geleden, op 15 november 2018, ging ik samen met mijn beste vriend naar een concert van Metric, een van mijn favoriete bands. Hij vind de band ook leuk – het was een laat verjaardagscadeau. Na een voorspoedige reis en een aangenaam toeven in de Werfkring gingen we naar Tivoli, waar het concert plaats zou vinden in ruimte Ronda.

Niet alleen heb ik een mooi & fijn vest gescoord, een DVD van Money as Debt aan de band gegeven en naar hele mooie muziek geluisterd, ik heb ook contact gekregen met iemand. Na afloop van het concert dacht ik slim te zijn door snel naar de eerste verdieping te gaan om daar naar de WC te gaan. Terwijl ik dat deed, liep ik langs de dame die ik gezien had in de concertzaal.

Ze was mij opgevallen, omdat ze een van de weinige aanwezigen was die ik zag dansen en dat vind ik heel prettig in een vrouw. Ik ben doorgelopen, omdat ik onderweg was naar de WC, maar de WC’s op de eerste verdieping bleken juist heel druk. Ik besloot dus om terug naar de tweede te gaan. Ik liep dus weer langs de danseres die in een soort van hoekje stond. Ze keek niet mijn kant op, maar ik nam me voor dat als ze er straks, als ik naar de WC was geweest, nog steeds stond, om er aan te spreken.

Toen ik bij de WC aankwam, bleek ik helemaal niet te hoeven! Nadat ik mijn handen gewassen had, ben ik daarom terug gegaan. Ik weet nog steeds niet waarom ik dacht dat ik naar de WC moest. Misschien moest ik serieus wel in het begin, maar hoefde ik opeens niet meer door de omstandigheden. Ik snap het nog steeds niet. Afijn, ik ging de trap af en ze stond er nog steeds.

Ik stapte op haar af en vroeg: “Ben je aan het nagenieten van het concert?” Ze stond namelijk nog steeds te dansen. In eerste instantie verstond ze me niet, dus herhaalde ik mijn vraag. Ze zei iets in de trant van “Nee, ik ben op de muziek van de piano aan het dansen, dat is misschien nog wel mooier dan het concert.” om er dan aan toe te voegen: “Jij bent zeker wel een echte fan?” Dit zei ze vanwege mijn vest.

Het ijs was gebroken. We raakten aan de praat. Eerlijk gezegd weet ik alleen niet meer goed waar we het allemaal over gehad hebben… over muziek geloof ik. Ik had gezegd dat ik psy-trance leuk vond, terwijl dat muziek is die ik zelden tot nooit luister…

Na verloop van tijd zag ik mijn vriend lopen en realiseerde me dat het moment van ‘afscheid’ was aangebroken, omdat we naar het station moesten om de trein terug naar Oisterwijk te halen. We wilden sociale media uitwisselen, maar ik had geen Facebook en zij had geen Twitter, dus gaf ze mij haar telefoonnummer!

In de trein heb ik haar een SMS gestuurd, omdat ik mijn telefoonnummer helemaal niet aan haar gegeven had….ze gebruikte WhatsApp om een bericht terug te sturen. Aangezien het toen al midden in de nacht was en het een enerverende dag was geweest, heb ik toen besloten om maar niet meteen te reageren. Sterker nog, ik besloot op vrijdag om haar voornamelijk een fijn weekend te wensen en dat wenste zij mij zaterdag ook.

Vervolgens werd het dinsdag en zaten wij allebei vermoedelijk op WhatsApp Desktop en raakten we aan de praat. Ik denk dat ik toen ergens begonnen ben over Within Temptation. Ik wilde in de toekomst namelijk graag nog een keer met haar gaan dansen – of naast haar. Dat leek haar ook wel wat.

Donderdagavond hadden we weer contact en toen stelde ze voor om vrijdag, de dag erop, te gaan! Daar ben ik akkoord mee gegaan, maar dit veroorzaakte die ochtend wel heel veel zenuwen. Niet alleen omdat ik mijn gewone tas niet mee kon nemen, maar vooral omdat ik haar dan weer ‘in het echt’ zou spreken en dat ze iets met mij had afgesproken. Ze wilde mij serieus beter leren kennen.

Wordt vervolgd…

Het gevoel dat je leeft [Quli]

Wanneer voel je dat je leeft?

Het zijn die kleine momenten waarop je voelt dat je leeft, die het leven heel erg mooi maken. De momenten waarop je gelukkig bent, tevreden. De momenten waarop iets lukt, dat je iets bereikt hebt.

Vorig jaar augustus heb ik een Playstation 4 gekocht zodat ik dit jaar in staat zou zijn om ‘Straat Vechter Vijf’ te kunnen spelen. Ook al is er veel planning en testen aan vooraf gegaan en weet je nooit hoe goed zo’n spel bevalt, heb ik dat moment van extase gisteren bereikt terwijl ik in een gevecht verwikkeld was.

Het is tijden geleden dat ik mee heb gemaakt dat mijn handen zo warm werden. Dit komt omdat ik een Arcade Fight Stick gebruik waarbij ik mijn vingers volledig benut. Het is een erg aangenaam gevoel. Het spel is nog geen week uit en ik weet nu al dat al die tijd, moeite en geld die ik er in gestopt heb, de moeite waard waren.

Nu weet ik dat dit ook hetgeen was waar ik vanuit ben gegaan, maar het voelt zó goed als je beseft dat je voorspellingen zijn uitgekomen. Desalniettemin ben ik me er van bewust dat hier een hoge mate van zichzelf vervullende voorspelling aan vast zit, maar dat maakt het niet minder episch! Het mooie is ook dat ik nu zelfs speel met het karakter dat ik het meest interessant vond toen het spel nog niet uitgebracht was. Dat is echt heel erg prettig.

Wat leuk is om te melden over dat karakter is dat dit karakter heel snel is. Ik kan dus wel degelijk snel zijn als het er op aan komt, want met mijn reactievermogen is niets mis. Het is zelfs zo dat ik veel handelingen automatiseer! Dat betekent dat ik maar aan een actie hoef te denken en dat ik deze dan al heb uitgevoerd in het spel. Ik ben helemaal ingespeeld.

Dit alles weerhoudt mij er wel lichtelijk van om veel te spelen, want ik realiseer me goed dat de emotionele binding die ik met dit fictieve karakter ben aangegaan vrij groot is. Dat klinkt akeliger dan het is en door de jaren heen ben ik beter in staat geworden om om te gaan met een mogelijke verslaving. Lang geleden ben ik ooit verslaafd geweest aan Pokémon en dat spel kan ik nog steeds gewoon spelen.

Het verdient alleen wel een pas op de plaats en dat is de reden dat ik dit schrijf. Ik vind het prettig om alles wat bij mij naar boven komt te analyseren, zonder dat ik het hiermee teniet doe. Terwijl ik speel zal ik nog steeds enorm goed kunnen genieten en zal ik mij niet bezig houden met zaken waarover ik nu schrijf. Het gaat om gewaarwording. Om besef. Weten waar je mee bezig bent.

Ik speel niet om de beste te worden, maar ik speel wel alsof dat mijn doel is. Je dient veel op te geven om de beste te kunnen worden, veel meer dan ik ooit bereid zou zijn om daarvoor op te geven. Ik speel dus om te winnen en ik verwacht niet anders van mijn tegenstanders. Ik wil namelijk mezelf verbeteren en je kunt veel leren over jezelf door het spelen van zo’n spel.

Uiteindelijk gaat het namelijk om hoe je het benadert en wat dat betreft zit ik goed. Ik weet wanneer ik moet stoppen en hoe ik er in sta. Het is goed als je voelt dat je leeft. Het is alleen een ander als je je daardoor laat leiden en het steeds opzoekt. Daar pas ik voor. Dat betekent gelukkig niet dat ik niet kan genieten van de momenten die er (zullen) zijn.

Geniet met mate(n).

Oorspronkelijk gepubliceerd in Quli op zaterdag 20-02-2016 20:13

Telefoonhoesje

Afgelopen dinsdag kwam ik er achter dat mijn telefoonhoesje niet meer waterdicht was. Dat is op zich geen grote ramp, maar ik hou ervan dat mijn dingen, mijn apparatuur, mijn gebruiksvoorwerpen werken op de manier zoals ik dat wil. Gelukkig is dat vaak ook op de manier waarvoor ze ontworpen zijn.

Ik neem dit soort zaken heel serieus. Ik heb de bewuste watertest dan ook 3x uitgevoerd om te controleren of mijn telefoonhoesje *echt* niet meer waterdicht bleek te zijn, zodat het niet zomaar in onbruik zou raken. Ik hou er dan ook niet van om gebruiksvoorwerpen te bezitten die ik niet gebruik. Mijn verhouding met mijn hobby ‘gamen’ is dan ook een haat-liefde verhouding. Ik vind het heel leuk om te gamen, maar ik maak er zelden tijd voor vrij, waardoor veel mijn game apparatuur stof verzamelen. Gelukkig kan je sommige van die apparaten ook voor zaken zoals Netflix gebruiken, dan worden ze nog een beetje gebruikt.

Kortom, het is niet vreemd dat het me dwars zat dat mijn hoesje niet meer waterdicht was, want ik wil gewoon zo lang mogelijk kunnen doen met mijn telefoon en in de best mogelijke toestand. Het is niet dat ik zwem met mijn telefoon of ga dansen in de regen met het toestel in mijn hand, dat dan weer niet. Alleen een ongeluk zit in een klein hoekje en mijn telefoon is niet waterdicht van zichzelf. Sowieso ben ik enorm risico-avers.

Doorgaan met het gebruik van het kapotte hoesje is voor mij niet echt een optie en het telefoonhoesje in kwestie heeft mijn telefoon meer dan 2 jaar beschermd. Het jammere in deze is dat ik ergens wel een beetje van plan was om mijn telefoon in het najaar te vervangen, mits de nieuwe modellen van Apple aantrekkelijk waren. Gelukkig betwijfel ik dat en vind ik het dus geen ramp om nog wat langer met mijn iPhone SE te doen.

Het is alleen wel zo dat dit inmiddels het oudste model is dat nog verkocht wordt, wat er voor zorgt dat sommige telefoonhoesjes niet meer gemaakt, dan wel niet meer verkocht worden. Dat geldt dus voor het hoesje dat stuk ging, de nüüd van Lifeproof. Voorheen heb ik ook wel het andere model gehad, maar ik vond de nüüd beter dan de Fre. Vond.

Dat komt dus omdat ik geen nüüd meer kon vinden. Ik heb een paar uur op mijn telefoon doorgebracht, maar ik kon het niet vinden. Na een tijdje begon ik door te krijgen dat ik mijn slaap aan het opofferen was voor een telefoonhoesje… daarom ben ik tegen middernacht uit bed gekomen om een Fre te kopen, om te voorkomen dat ik maar dóór bleef gaan met het zoeken naar een nüüd. Ja, ik vind het ook te belachelijk voor woorden.

Over het algemeen is mijn zelfbeheersing vrij goed, uitstekend zelfs, maar mijn zelfkennis is haast nog hoger en ik wist dus dat als ik hier aan toe zou geven dat ik tot diep in de nacht door zou gaan met het zoeken naar een webshop die nog wél dat ene hoesje verkocht! Absurd. Dus ik ben heel blij dat ik toen gestopt ben met zoeken en gezien had dat de Fre ergens voor 10 euro goedkoper verkocht werd en toen heb ik die maar snel gekocht.

Toen ik het hoesje afgelopen donderdagmiddag aantrof in mijn brievenbus, ben ik ook vrijwel meteen aan de slag gegaan, ondanks een afspraak die ik had! Het nieuwe Fre hoesje bleek waterdicht te zijn en ik gebruik het sinds die middag.

Het viel me al snel op dat dit telefoonhoesje een stuk beter was dan de Fre hoesjes die ik zelf indertijd gebruikt had. Voordat ik mijn nüüd heb gekocht, heb ik al zo’n 4 Fre gehad. Lifeproof biedt namelijk een jaar garantie op de hoesjes en daar heb ik meerdere malen gebruik van gemaakt. Dit was pas de eerste keer dat ik een nieuw hoesje heb gekocht, omdat het nodig was, hiervoor heb ik nieuwe gehad of weggegeven bij mijn eerste smartphone.

Helaas gaat deze vlieger niet op voor al mijn andere apparaten. Zo heb ik mijn eerste computer nog steeds in mijn bezit. Laatst heb ik deze op Marktplaats gezet om te kijken of ik nog een liefhebber kan vinden, maar aangezien ik geen foto’s heb van het apparaat, werkt dat niet zo goed. Ik zal het apparaat toch echt uit z’n doos moeten halen en fotograferen voordat er mensen op gaan bieden.

Het nieuwe hoesje is dunner dan de nüüd, er zit wél een schermbeschermer op en de achterkant ziet er anders uit. Het apparaat is nu beter in gebruik, omdat ik het beter kan bedienen. Doordat de schermbeschermer nu over de volledige voorkant van de iPhone zit, hebben er tot dusver ook nog geen olievlekken opgetreden. Daar ben ik heel blij mee, want dit was mijn grootste ergernis aan de Fre.

Al met al ben ik dus heel blij met deze ontwikkeling. Ik voel me veilig en beschermd tijdens het gebruik van mijn telefoon. In de toekomst ga ik ook andere apparaten vervangen, zoals mijn tweede computer. Ik gebruik dat apparaat nu al meer dan 5 1/2 jaar. De voornaamste reden dat ik nog geen nieuwe heb, is dat ik wil wachten totdat de nieuwe modellen er zijn.

Telefoonaccu [Quli]

Telefoonaccu

Enige tijd geleden ondervond ik problemen met mijn telefoon die steeds erger werden. Na van alles te testen en het een en ander uit te sluiten, kwam ik tot de conclusie dat het toch echt wel mijn telefoonaccu moest zijn. Bij mijn eerste telefoon kon ik zelf makkelijk de accu vervangen, omdat je het klepje er af kunt halen, maar bij mijn tweede, huidige, telefoon, een iPhone 5, kan dit helaas niet.

Dit had tot gevolg dat ik iemand mijn telefoon toe moest vertrouwen en hem de opdracht moest geven om mijn telefoonaccu te vervangen. Na wat gedoe en getwijfel en wat spannende momenten had ik besloten om mijn telefoonaccu te laten vervangen bij de zaak waar ik indertijd mijn iPhone gekocht had. Het mooie van de zaak waar ik dit liet doen, is dat ze dit zo gedaan hebben en je er ook gewoon op kunt wachten. Later kwam ik er achter dat hierbij wel de garantie vervalt en dat Apple dan niets meer met de telefoon van doen wil hebben en je ook niet meer zal helpen bij problemen, maar dat terzijde. Ik had namelijk geen garantie meer, want ik heb geen Apple Care afgesloten en de standaard termijn van 2 jaar is ook allang verstreken, want ik heb mijn telefoon gekocht op 20 maart 2013.

Helaas hebben ze een gebruikte accu in mijn telefoon gestopt en gaven ze adviezen waarvan meerdere mensen én Apple zélf zeiden dat ze niet klopten. Om de accu zogenaamd ‘sterk’ te maken zou ik twee tot drie weken lang mijn telefoon telkens helemaal leeg moeten laten lopen. Daarna diende ik het apparaat dan helemaal op te laden, terwijl ik deze dan niet mocht gebruiken. Dat is alle drie lariekoek en ontzettend verouderde adviezen die kloppen voor hele oude soorten accu’s die tegenwoordig in geen enkele telefoon meer zitten. Ik ging hierdoor erg twijfelen en tot overmaat van ramp, functioneerde mijn accu ook helemaal niet goed!

Gelukkig had ik tijdens het testen een programma gevonden voor op m’n computer, genaamd CoconutBattery, waarmee ik de accu van de iPhone 5 uit kon lezen en kon zien hoe ‘gezond’ deze was. Daaruit bleek dat mijn ‘nieuwe’ accu akelig dicht in de buurt kwam van mijn ‘oude’ accu, waardoor ik daardoor al wist dat het geen nieuwe accu kon zijn. Bovendien gaf deze software aan dat de laadcycli hóger waren dan deze waren bij mijn oude accu! Dat had al genoeg moeten zijn voor om een nieuwe accu te eisen, maar nee, ik twijfelde en liep heel angstig verder met deze ‘nieuwe’ accu en durfde niet te twijfelen aan de mensen in de winkel. Tenslotte is het een speciaalzaak en zouden ze er toch wel verstand van hebben?

Waarom hield dit me toch zo bezig? Waarom kon ik er niet relaxed mee omgaan? Waarom vertrouw ik bij dit soort zaken niet meer op mezelf? Waarom heb ik de accu niet om laten wisselen toen ze het aanboden? Waarom vind ik het fijn als ik alles minstens 3x test? Allemaal vragn waar ik vooralsnog geen antwoord op heb.

Uiteindelijk ben ik afgelopen woensdag terug gegaan en heb de 2e accu laten vervangen. Ditmaal hebben ze er wél een nieuwe ingezet. Een gloednieuwe mag ik wel zeggen, want toen ik anderhalve dag later thuis ging kijken wat de laadcycli waren was het een ‘was’, want er was er nog maar één! Bovendien is de ‘design capacity’ boven de 100%, wat wil zeggen dat de capaciteit van mijn telefoonaccu nu hóger is dan waarvoor de accu is ontworpen! Ik heb dus weer eens lekker geluk als het op zoiets aan komt.

Toen ik mijn telefoon afgaf voor het vervangen van de accu heb ik mijn hele mooie toegangscode uitgezet, zodat ik deze niet hoefde te geven. Helaas kon ik deze in eerste instantie niet terug zetten en daar baalde ik een beetje van, maar een simpele zoekopdracht wees mij erop dat Apple, in al hun wijsheid, de optie ergens verstopt hadden, dus ik heb mijn moeilijke toegangscode weer terug en daar ben ik natuurlijk ook wel blij mee!

Al met al is alles dus met een sisser afgelopen, want zelfs het staartje is dus iets sufs gebleken. Alleen daarmee zijn de vragen van 3 alinea’s terug nog niet mee beantwoord. Ik kan in ieder geval stellen dat zo’n smartphone mij dierbaar is. Ik koester ‘m. Ik laat ‘m dan ook zelden vallen, ook al kan dat met het ‘anti-tank-hoesje’ dat er om heen zit.
Dit heeft waarschijnlijk te maken met mijn zuinigheid, maar ook dat ik slecht zonder die telefoon kan. Ik heb er best veel ingestoken, zowel in tijd, moeite als in geld. Ik vind het heel plezierig om te hebben, maar ik maak me, onterecht, zorgen over wat er zou gebeuren ‘als’. Dit slaat namelijk nergens op, want ik kan makkelijk meerdere iPhones tegelijkertijd kopen als dit nodig was. Het is meer iets in de trant van dat ik geen geld wil verspillen.
Verder is het ook een test. Mijn iPod Touch is bijna 6 jaar oud en heeft niet zo’n spify hoesje van LifeProof en heef ook het een en ander overleeft, maar toch zou ik ook daarvoor zo’n hoesje willen hebben. Dit zal ik ook doen als ik ooit een nieuwe koop. Dat is overigens een ander onderwerp.

Ik wil graag kijken of ik ook de 5 jaar kan halen met mijn iPhone. Het is ook een beetje uit het oogpunt van duurzaamheid. Tenslotte is er nogal wat materiaal nodig voor de productie van dit soort elektronica. Alleen mijn zuinigheid alleen zal niet zorgen dat andere mensen voorzichtiger zullen worden met hun telefoons, maar ja, ik ben ook vegetariër met een reden, zal ik maar zeggen. Het gaat om het idee dat als meer mensen dat zouden doen, enzovoort.
Dit is overigens wel de reden dat ik niet snel een tweedehands telefoon zal kopen. Dat doet me denken dat het verkopen van spullen mij ook niet goed afgaat, maar ook dat is een ander onderwerp.

Mijn iPhone 5 betekent enorm veel voor me. Ik ben er erg aan gehecht. Waarom het zo’n verlengstuk is van mijn lichaam, weet ik niet, maar het is zo. Oh wacht, misschien weet ik dat wel. Het is mijn toegang tot de wereld. Mijn manier om in contact te staan met. Ja, mijn computer is dat nog veel meer en de manier waarop ik daarmee omga is misschien nog meer dwangmatig, maar ik kan heel veel controleren via mijn telefoon en de beveiliging van mijn Google Account loopt ook via mijn telefoon.

Hoe beoordeel ik mezelf op mijn gebruik van mijn telefoon?
Zorgt mijn telefoon voor extra vermogen? Wordt mijn beoordelingsvermogen beter door mijn telefoon? Sta ik beter in contact met mensen door dat ding?

Mijn voornemen is in ieder geval om mijn gebruik er van in de gaten te houden en slechts zo nu en dan nog tests te doen op de accu, want pas over 500 laadcycli zal de accu slechter gaan presteren. Tegelijkertijd is het opladen aan mijn computer wellicht een goed idee, want dan kom ik niet in de verleiding om mijn telefoon te gebruiken in bed. Helaas is dat dan wel weer lastiger tijdens noodgevallen, dus ik ben er nog niet over uit hoe ik dat precies ga doen.

Natuurlijk realiseer ik me dat dit nogal een luxeprobleem was, maar het heeft me de afgelopen 6 weken toch echt wel enorm bezig gehouden, maar gelukkig is dit verhaal goed afgelopen. Inmiddels is het tijd voor mij om mijn telefoon aan te sluiten op m’n computer voor de allerlaatste test.

Het is namelijk echt wel bedtijd en heel toepasselijk komt nu ‘The Shade’ van ‘Metric’ lang op iTunes. Het leven is goed, het leven is fijn, “I want it all, I want it all, I want it all” Welterusten.

Oorspronkelijk gepubliceerd in Quli op zondag 29-11-2015 01:59

Mijn eigen website met mijn eigen blog

Welkom op mijn eigen website.

Ik zal hierop af en toe eens gaan bloggen zoals ik dat voorheen gedaan heb op Quli. Of het net zo persoonlijk zal zijn als dat mijn blog daar is geweest, moet nog blijken, maar om te beginnen zal ik wat artikelen van daar naar hier verplaatsen als ik ze hiervoor geschikt acht.

Al het materiaal dat je ziet hier is geschreven door mij, Johan Zijlstra, en de meesten zijn geschreven of zullen geschreven worden in een ‘flow’.

Veel plezier met het lezen van de berichten op mijn blog.