Ik ga weg bij WhatsApp

Ooit had ik een vriendin die wilde sms’en met mij. Alleen had ik geen sms-bundel en dus sms’te ik niet met haar. Het jaar daarna had ik een sms-bundel.

Jaren later had ik een vriendin die met mij wilde appen, maar ik had geen smartphone. Het jaar nadat het uitging kocht ik een smartphone. Sindsdien heb ik WhatsApp.

Indertijd was WhatsApp al vrij populair en de dominante chatapp / berichtendienst of IM-programma. Het werd vervolgens zo succesvol dat Facebook geïntimideerd werd door het succes ervan en het opkocht.

Daar was ik toen niet heel blij mee, omdat ik toen net een paar jaar van Facebook af was. Het bedrijf beloofde WhatsApp te houden zoals het was. Zo zouden ze de app apart houden van haar overige producten / diensten en er zou geen reclame komen.

Inmiddels heeft Facebook aangekondigd dat ze Facebook Messenger, Instagram & WhatsApp willen gaan integreren, komt er reclame in de status-tab van WhatsApp & willen ze de platformen gaan gebruiken voor de nog te introduceren digitale munteenheid ‘Libra’.

Dat laatste is voor mij de druppel.

Dat ik opeens berichten kan krijgen van mensen op Facebook en Instagram vind ik al niets, reclame was al eerder een reden voor mij om weg te gaan, maar dat je nu kunt gaan betalen met een digitale munt waar ik totaal niet achter sta, is iets dat ik niet accepteer.

Op deze plek ga ik niet beschrijven wat er allemaal mis is met de ‘Libra’, want dat is al uitvoerig genoeg gedaan door anderen. Alleen wil ik duidelijk maken dat ik geen platform ga ondersteunen dat mee helpt aan de infrastructuur van die munt.

Dat betekent dus dat ik geen ‘Libra’ ga accepteren en aangezien je dat zult gaan kunnen met WhatsApp, heb ik maanden geleden besloten om WhatsApp te verlaten.

Dat heb ik op meerdere locaties kenbaar gemaakt, inclusief op de statustab van WhatsApp zelf, maar bijvoorbeeld ook op Okuna, Twitter en fora. Ik heb het ook hier en daar tegen mensen ‘in het echt’ gezegd. Het is niet zo maar iets om van zo’n dominante berichtendienst af te stappen.

Zelf ben ik al jaren geleden andere apps / producten / diensten gaan gebruiken zoals Telegram, Discord & Signal. Vooral die laatste heeft een goede reputatie, maar alle drie bedienen een andere deel van de markt.

Er is namelijk niemand die zegt dat we WhatsApp moeten gebruiken. Over het algemeen doen we dat niet vanwege de functionaliteit of het gebruiksgemak, want dan is een van de andere apps meestal beter. We doen dat vaak, omdat ‘iedereen daar zit’. Of we weten niet beter…

Eerst dacht ik dat het genoeg was om andere apps te gaan gebruiken en dat men dan langzaamaan over zou stappen. Ik begrijp alleen dat dit niet genoeg is. Als ik écht wil dat mensen het minder of niet gaan gebruiken, moet ik ervoor zorgen dat ik via dat platform niet meer te bereiken ben.

Dat vind ik ergens best pijnlijk, want ik ben graag bereikbaar en houd ervan om benaderbaar te zijn. Alleen snap ik niet waarom we massaal WhatsApp zouden moeten blijven gebruiken terwijl er fatsoenlijke alternatieven zijn. Ik ben niet de enige die er zo over denkt en al helemaal niet de eerste. Aangezien ik vind dat je moet handelen naar je overtuigingen ga ik dus ‘weg’.

Sjeempie, het lijkt net alsof ik mijn lidmaatschap van een club opzeg als ik het zo formuleer. Het is een app, een berichtendienst, een van de vele manieren om contact te onderhouden. Ja, het biedt een hoge mate van gebruiksgemak, maar dat is echt niet exclusief aan WhatsApp of zo.

Nee, natuurlijk stoppen mensen niet met het gebruiken van WhatsApp puur omdat ik er niet meer op zit. Dat snap ik ook wel! Alleen als ik die argumentatie zou volgen dan had ik ook net zo goed geen vegetariër kunnen worden – om maar iets te noemen.

Eerder heb ik aangegeven dat ik dit jaar ga stoppen. Dat is zeker ook nog steeds het plan. Mocht je me op WhatsApp hebben en met mij in contact willen treden buiten dat platform om (als je dat nog niet kunt) stuur me dan even een SMS of zo. Dat bestaat namelijk ook nog steeds!

De dame van de dansvloer

Zo’n 3 weken geleden, op 15 november 2018, ging ik samen met mijn beste vriend naar een concert van Metric, een van mijn favoriete bands. Hij vind de band ook leuk – het was een laat verjaardagscadeau. Na een voorspoedige reis en een aangenaam toeven in de Werfkring gingen we naar Tivoli, waar het concert plaats zou vinden in ruimte Ronda.

Niet alleen heb ik een mooi & fijn vest gescoord, een DVD van Money as Debt aan de band gegeven en naar hele mooie muziek geluisterd, ik heb ook contact gekregen met iemand. Na afloop van het concert dacht ik slim te zijn door snel naar de eerste verdieping te gaan om daar naar de WC te gaan. Terwijl ik dat deed, liep ik langs de dame die ik gezien had in de concertzaal.

Ze was mij opgevallen, omdat ze een van de weinige aanwezigen was die ik zag dansen en dat vind ik heel prettig in een vrouw. Ik ben doorgelopen, omdat ik onderweg was naar de WC, maar de WC’s op de eerste verdieping bleken juist heel druk. Ik besloot dus om terug naar de tweede te gaan. Ik liep dus weer langs de danseres die in een soort van hoekje stond. Ze keek niet mijn kant op, maar ik nam me voor dat als ze er straks, als ik naar de WC was geweest, nog steeds stond, om er aan te spreken.

Toen ik bij de WC aankwam, bleek ik helemaal niet te hoeven! Nadat ik mijn handen gewassen had, ben ik daarom terug gegaan. Ik weet nog steeds niet waarom ik dacht dat ik naar de WC moest. Misschien moest ik serieus wel in het begin, maar hoefde ik opeens niet meer door de omstandigheden. Ik snap het nog steeds niet. Afijn, ik ging de trap af en ze stond er nog steeds.

Ik stapte op haar af en vroeg: “Ben je aan het nagenieten van het concert?” Ze stond namelijk nog steeds te dansen. In eerste instantie verstond ze me niet, dus herhaalde ik mijn vraag. Ze zei iets in de trant van “Nee, ik ben op de muziek van de piano aan het dansen, dat is misschien nog wel mooier dan het concert.” om er dan aan toe te voegen: “Jij bent zeker wel een echte fan?” Dit zei ze vanwege mijn vest.

Het ijs was gebroken. We raakten aan de praat. Eerlijk gezegd weet ik alleen niet meer goed waar we het allemaal over gehad hebben… over muziek geloof ik. Ik had gezegd dat ik psy-trance leuk vond, terwijl dat muziek is die ik zelden tot nooit luister…

Na verloop van tijd zag ik mijn vriend lopen en realiseerde me dat het moment van ‘afscheid’ was aangebroken, omdat we naar het station moesten om de trein terug naar Oisterwijk te halen. We wilden sociale media uitwisselen, maar ik had geen Facebook en zij had geen Twitter, dus gaf ze mij haar telefoonnummer!

In de trein heb ik haar een SMS gestuurd, omdat ik mijn telefoonnummer helemaal niet aan haar gegeven had….ze gebruikte WhatsApp om een bericht terug te sturen. Aangezien het toen al midden in de nacht was en het een enerverende dag was geweest, heb ik toen besloten om maar niet meteen te reageren. Sterker nog, ik besloot op vrijdag om haar voornamelijk een fijn weekend te wensen en dat wenste zij mij zaterdag ook.

Vervolgens werd het dinsdag en zaten wij allebei vermoedelijk op WhatsApp Desktop en raakten we aan de praat. Ik denk dat ik toen ergens begonnen ben over Within Temptation. Ik wilde in de toekomst namelijk graag nog een keer met haar gaan dansen – of naast haar. Dat leek haar ook wel wat.

Donderdagavond hadden we weer contact en toen stelde ze voor om vrijdag, de dag erop, te gaan! Daar ben ik akkoord mee gegaan, maar dit veroorzaakte die ochtend wel heel veel zenuwen. Niet alleen omdat ik mijn gewone tas niet mee kon nemen, maar vooral omdat ik haar dan weer ‘in het echt’ zou spreken en dat ze iets met mij had afgesproken. Ze wilde mij serieus beter leren kennen.

Wordt vervolgd…