Herhaling in diversiteit

Muziek betekent veel voor mij. Muziek helpt mij. Muziek zorgt ervoor dat ik beter functioneer. Aangezien ik er pas na decennia achter kwam dat mijn manier van bezig zijn met muziek ongewoon was, heb ik er lang niet bij stil gestaan hoe ik dat deed. Dat doe ik in dit stuk wel.

Dit is vooral een poging om vast te leggen wat ik allemaal doe met betrekking tot muziek. Er bestaat namelijk een hele uitgebreide procedure. Ik wil niet dat deze methode verloren gaat met mij, dus vandaar dit vrij technische stuk.

Ten eerste houd ik van muziek ontdekken. Dit is pas echt begonnen toen ik Pandora ben gaan gebruiken. Deze audiostreamingdienst was ooit gratis en legaal te gebruiken in Nederland. Pandora maakt gebruik van het ‘Music Genome Project’ waarmee het DNA van verschillende nummers ontleed kan worden. Dit zorgt ervoor dat je een nummer in kan voeren in Pandora en dat deze dienst dan een radiozender aanmaakt met nummers die qua kenmerken daarop lijken. Dit op basis van de kenmerken van de muziek zélf en dus niet met een algoritme gebaseerd op de voorkeuren van andere gebruikers.

Je kan meerdere nummers, meerdere artiesten en zelfs meerdere genres aan zo’n zender toevoegen en deze kan je steeds beter aanpassen aan je voorkeuren door duimpjes omhoog en omlaag te geven aan de nummers die Pandora je op zo’n zender voorschotelt. Overigens is het zo dat je niet te veel duimpjes omhoog of omlaag moet geven, want dan kan het snel gebeuren dat het systeem steeds dezelfde soort muziek af gaat spelen.

Althans, dat vind ik zelf vervelend, want dit betekent dat ik na verloop van tijd geen nieuwe muziek meer ontdek. Aan de andere kant is het wel een goede manier om je ‘eigen zender’ te scheppen die altijd muziek afspeelt die je mooi vindt, maar waarvan je niet weet op welk moment bepaalde nummers afgespeeld gaan worden. Door de jaren heen, heb ik ontzettend veel radiozenders gemaakt en ben ik steeds weer in staat geweest om op die manier nieuwe muziek te ontdekken.

Ten tweede koop ik nog steeds cd’s. Wanneer ik merk dat ik veel naar een artiest luister dan kijk ik vaak of ik aan een cd kan komen. Een nieuwe cd luisteren is vaak een magisch moment. Ik kan daar erg naar uitkijken en ik maak daar ook tijd voor vrij, zodat ik optimaal naar de cd kan luisteren. Terwijl ik dat doe, lees ik het boekje van de cd, waarin de teksten van de liedjes staan, zodat ik goed mee krijg wat de artiest allemaal te vertellen heeft.

Als derde wordt de cd geïmporteerd. Mijn belangrijkste collectie is dus zowel fysiek als digitaal, waarbij cd’s zich sowieso al op het snijvlak tussen die twee bevinden. Ik heb een speciale dvd-brander waarmee ik de cd’s importeer naar mijn computer. De nummers worden in ‘Apple lossless-audiobestand’ formaat geïmporteerd in het muziekprogramma van macOS. Dat formaat is zonder ‘verlies’, vandaar de naam.

De vierde stap is het beoordelen van het album. In het programma ‘Muziek’ geef ik sterretjes aan de verschillende nummers, variërend van 1 tot 5 sterren. Ik luister naar alle muziek die 4 of 5 sterren heeft. 3 sterren zijn twijfelgevallen. Wanneer een nummer 2 sterren krijgt, vind ik het een slecht liedje en nummers die slechts 1 ster krijgen, wil ik nooit meer horen.

Vervolgens komt de vijfde stap, die automatisch volgt. In het macOS muziekprogramma heb ik een afspeellijst slim ingesteld met twee voorkeuren, waardoor deze afspeellijst enkel nummers bevat die meer dan 3 sterretjes hebben en in de laatste 73 dagen niet afgespeeld zijn. Deze slimme afspeellijst heeft de treffende naam ‘(Best of…) all [time]’.

De laatste en zesde stap is het luisteren naar deze lijst. Deze lijst zet ik altijd op shuffle. Hierdoor worden alle nummers met 4 of 5 sterren automatisch een keer afgespeeld, maar altijd op een andere volgorde waardoor mijn ervaring met de muziek nooit precies hetzelfde is. Op deze manier kan ik enorm genieten van ‘mijn muziek’.

Ik vind het prettig dat nummers die ik al wat langer ken worden afgewisseld met nummers die ik in de afgelopen 3 maanden heb opgenomen in mijn collectie. Hierdoor ontstaat ‘herhaling in diversiteit’. Mijn leven zou zó anders zijn als shuffle niet zou bestaan. Ik kan me daar weinig bij voorstellen!

De meest recente aanleiding om dit stuk te typen was dat ik een tijdje geleden mijn abonnement op Pandora heb opgezegd en overgestapt ben op Qobuz, waar ik sinds gisteren een jaarabonnement op heb. Het ironische is dat ik tegenwoordig een VPN nodig heb om te kunnen luisteren naar Pandora, terwijl ik zo’n dienst juist níet kan gebruiken wanneer ik naar Qobuz luister!

Voordat ik Qobuz ging gebruiken, heb ik alle nummers die ik een duimpje omhoog heb gegeven in Pandora via Soundiiz overgezet naar Qobuz. Momenteel ben ik daar het algoritme aan het trainen door naar deze afspeellijst te luisteren. Daarnaast ben ik bezig om een aantal artiesten en nummers van deze lijst te verwijderen. Af en toe heb ik namelijk wel eens een radiozender voor iemand aangemaakt op Pandora, terwijl ik zelf die muziek niet mooi vond. Die artiesten en nummers ben ik nu handmatig eruit aan het filteren.

De afspeellijst bevat nummers uit zo’n 20 jaar Pandora en bevatte meer dan 90 uur aan muziek! Ik wil deze nummers niet (omgekeerd) chronologisch beluisteren en dus staat ook deze lijst op shuffle. Natuurlijk ga ik Pandora missen, maar door de jaren heen heb ik zó veel artiesten ontdekt dat er nog genoeg cd’s zijn die ik kan kopen en wanneer ik niet aan een album kan komen dan kan ik er naar luisteren op Qobuz.

Interne Dialoog [Quli]

Filosoof word je. Het is een manier van denken die je jezelf aan kunt leren. De leeftijd waarop je jezelf dit aanleert kan nogal verschillen.

Bij mij was dit nogal vroeg. Ik heb al vroeg in mijn leven methodes geleerd waarmee ik situaties kon analyseren. Dit is niet zomaar gebeurd. Vanwege mijn lage praktische intelligentie en mijn traagheid, was het voor mij noodzakelijk om te leren van anderen.
Leren van je eigen fouten is één ding, maar leren van de fouten van anderen is iets totaal anders. Voordat je zoiets überhaupt kunt doen, dien je je af te vragen waarom mensen de dingen doen die ze doen. Dat alleen al kan een dagtaak zijn en observeren is een methode om daar te komen.

Tijdens mijn kleuterperiode heb ik dan ook weinig tot niet gespeeld zoals andere kinderen dat deden. Ik vond het al leuk om te kijken hoe anderen speelden. Dat wil niet zeggen dat ik daar altijd veel van leren, ik kan nogal altijd niet fatsoenlijk vouwen of knippen of zelfs maar schrijven, maar gedachte experimenten ben ik al vroeg mee begonnen. Nee, ik weet niet wanneer dat precies is begonnen, maar dat ik op mijn 8e al de bewuste keuze nam om vegetariër te worden, omdat ik het zielig vond voor de diertjes zegt wel iets over mijn eigen beweegredenen.

Omgeving is alles en daarom is context erg belangrijk. Mensen handelen nooit in een vacuüm. Er zijn altijd mitsen en maren en het is daarom ook lastig om vuistregels of handvaten vast te stellen. Toch is het soms noodzakelijk dat je kunt kiezen zonder dat je alle gegevens voorhanden hebt. Tenslotte kun je niet alles technisch benaderen.

Zo zijn er situaties die je diep na laten denken als je je daarvoor open stelt.
Een methode die ik graag toepas is de dialoog.

Tijdens de dialoog beschouw je een situatie vanuit verschillende perspectieven en neem je verschillende rollen aan, zodat je kunt achterhalen wat verschillende mensen zouden kunnen vinden van deze situatie. Wanneer de rollen duidelijk zijn, kun je je personages hun stellingen laten poneren en met elkaar in debat laten gaan. Aangezien dit in je eigen hersenpan en / of bewustzijn plaatsvindt is er dan sprake van een interne dialoog.

Deze methode heeft nadelen. De uitkomst van zo’n debat is niet helemaal betrouwbaar, maar het is een goede manier om achter verschillende mogelijkheden te komen. Het is veel beter als je deze exercitie herhaalt met anderen om te achterhalen of je ontdekkingen kloppen, maar er zijn talrijke situaties waarin dit niet mogelijk is. Bovendien is het een traag besluitvormingsproces.

Tegelijkertijd kun je hierdoor veel begrip krijgen voor anderen. Je snapt beter waarom mensen de dingen doen die ze doen. Soms komt het ook voor dat de mensen in kwestie dankzij mij er achter komen waarom ze die dingen doen die ze doen, maar dat is bijvangst. Niet iedereen leeft zo bewust als ik…

Helaas kan deze methode zelfs gevaarlijk zijn. Soms probeer ik het namelijk toe te passen op mezelf om te achterhalen waarom ik iets wil. Dit zorgt voor een splitsing in mezelf waardoor ik op de gekste momenten na kan gaan denken over iets wat op dat moment helemaal niet relevant is én het kan er dus voor zorgen dat ik vastloop. Dit kan gebeuren over ogenschijnlijke triviale zaken als het wel of niet meenemen van een voorwerp tot het komen van een beslissing van een aankoop. Die laatste speelt nu bijvoorbeeld, aangezien ik aan het overwegen ben om een nieuwe telefoon te kopen – iets wat overigens totaal geen financiële overweging meer is, maar dat terzijde.

Mocht het bovenstaande al verontrustend klinken, bedenk dan wat er gebeurd als mijn beoordelingsvermogen versneld is… Wanneer ik manisch ben, maak ik nog veel meer gebruik van de interne dialoog, waardoor ik in staat ben om te ‘weten’ wat mensen gaan zeggen voordat ze het daadwerkelijk zeggen, aangezien mijn gedachtes dan zo snel gaan als een GO-computer (bij wijze van spreken natuurlijk, een GO-computer heeft geen gedachtes 😉 Nee, ik gebruik wel een soort van algoritmes, maar ik weet niet hoe ik dan precies ‘functioneer’.).

Gelukkig kan ik steeds beter aanvoelen wanneer ik die kant op ga of wanneer ik over-analyseer. Het lukt me ook steeds beter om het te laten wanneer het niet belangrijk is. Zo heb ik bijvoorbeeld besloten om de verschillen tussen een boek en de bijbehorende film niet uit te gaan zoeken, simpelweg omdat ik daar toch niet vrolijker van word en het niets veranderd aan één van beiden. Dat is iets dat ik op de harde manier heb moeten leren overigens.

Om mijn gezondheid in goede banen te leiden in verhouding tot bovenstaande gebruik ik muziek. Het heeft niet zo zeer een helende werking, maar eerder een … wat is het woord?
Het biedt een bepaald kader, een anker, een verbinding met de realiteit. Het is een vorm van structuur die ik zelf op kan roepen en zelf aan kan passen die tóch een vorm van willekeur in zich heeft.
Daarover ongetwijfeld later meer.

Oorspronkelijk gepubliceerd in Quli op zaterdag 26-03-2016 23:53