Tag: Spelen

Mijn nieuwe favoriete spel is ‘Prince of Persia: The Lost Crown’

Geduld is een van mijn betere eigenschappen. In Prince of Persia: The Lost Crown wordt dit beloond. Mijn volhardendheid zorgde ervoor dat ik telkens het spel weer verder speelde. Het aantal keren dat ik het spel gespeeld heb ligt hoger dan het aantal uur dat ik erin gestopt heb. Bovendien ben ik veel vaker ‘Game Over’ gegaan dan het aantal speelsessies dat ik heb gehad.

Tevens is het aantal keren dat ik vast heb gezeten ook erg hoog. Naast bij puzzels die ik maar niet snapte hoe ze moesten, bazen die ik maar niet kon verslaan, werd het spel ook langzaamaan steeds moeilijker. Het spel heeft me uitgedaagd op een manier die ik nog niet kende.

Nu ben ik iemand die ongeregeld speelt. Dat zegt overigens weinig over mijn toewijding aan een spel. Wanneer een spel mij grijpt, ben ik in staat het gedurende een langere periode steeds weer op te pakken. Ik speel wel relatief korte sessies, meestal minder dan 2 uur. Bedenk daarbij dat ik dit ook niet eens dagelijks doe en dan zul je wellicht begrijpen dat ik PoP:TLC ‘slechts’ 80 uur gespeeld heb over een periode van iets meer dan een jaar.

Vroeger vond ik Prince of Persia ook al een leuke reeks. Prince of Persia: The Shadow and The Flame vond ik fantastisch. Dat was een 2D platformspel. Alleen voordat The Lost Crown uitkwam zijn er vooral 3D spellen van Prince of Persia verschenen en dat spreekt mij veel minder aan, omdat de gameplay dan heel anders is.

Qua gameplay lijkt The Lost Crown slechts deels op The Shadow and The Flame, maar ze hebben de goede kenmerken overgenomen en een heleboel elementen toegevoegd die naar mijn mening allemaal goed uitgewerkt zijn. Het is een ander verhaal, het spel is nu een metroidvania en het spel is veel groter. Wat ook een prettige verandering is, is dat je niet steeds zaken hoeft te doen die je al gedaan hebt. Gehaald is gehaald.

Dit betekent overigens niet dat je niet dient te bewijzen dat je iets kan. Het spel leert je namelijk vaardigheden aan. Ik werd dus steeds terug geworpen op kennis en vaardigheden die ik eerder geleerd had tijdens het spelen. Zo’n leercurve vind ik blijkbaar erg aangenaam. Uiteindelijk ben ik ook alle geheimen gaan halen, omdat ik zo’n plezier beleefde aan het spel.

Terwijl ik dit type ben ik aan het einde van Mask of Darkness, de betaalde ‘downloadable content (dlc)’, van het spel. Ondanks dat ik de baas daarvan nog niet verslagen heb, weet ik inmiddels dat dit spel mijn nieuwe favoriete spel is. Dat is bijzonder, want ik had al decennialang hetzelfde spel als mijn favoriete spel: Day of the Tentacle, een spel dat bijzonder genoeg uit hetzelfde jaar komt als The Shadow and The Flame.

Nu weet ik niet of ik die twee laatste spellen überhaupt in 1993 gespeeld heb, want toen was ik pas 8, maar het geeft wel aan dat er veel voor nodig is om mij een ander spel als favoriet te laten kiezen. Ik weet ook niet hoeveel keren ik The Lost Crown door ga spelen, want een groot deel van de ervaring bij zoiets als TLC zit ‘m in het voor het eerste keer doen en halen. De bevrediging die ik ervaarde wanneer ik iets eindelijk haalde was geregeld zaligmakend.

De gratis ‘dlc’ bestaat uit een verzameling losse, extra moeilijke, uitdagingen. Daar heb ik er nog geen enkele van weten te halen, maar aangezien daar geen verhaal aan verbonden zit, zal dit mijn oordeel over het spel amper beïnvloeden. Er is een kans dat ik (op een ander systeem) ooit het spel op een hoger niveau nog eens doorspeel, om te kijken hoe ik het spel dan ervaar.

Verder wil ik nog kwijt dat er meerdere vrienden zijn die mij geholpen hebben aan deze ervaring. De eerste geloofde dat ik beter was in gamen dan ik zelf dacht, een tweede liet mij The Lost Crown spelen, een derde vriend gaf het mij cadeau, een vierde vriend keek mee toen ik het hoofdverhaal voor het eerst uitspeelde. Het is ergens wel jammer dat ik nooit namen van mensen noem op mijn blog.

Spelen met levens

Spelenderwijs leren wij.

Alleen we worden geacht te stoppen met spelen als we volwassen worden. Dat is zo’n beetje de grootste leugen die er ooit is verspreid. Daar zijn we achter gekomen en er zijn dikke pillen over geschreven zoals ‘De Meeste Mensen Deugen’.

Nu ga ik je hier niet vertellen wat je moet doen. Dan moet je helemaal zelf weten. Wat ik wel ga doen is vertellen wat ik ga doen. Spelen met levens, net zoals onze ‘machthebbers’ hebben gedaan. Alleen doe ik dat voorlopig nog vanuit de duisternis.

Waarom?

Omdat ik het zat ben. Ik ben het zat dat we doen alsof we onze levens niet zelf besturen. Doen alsof we bestuurd moeten worden. Worden is een koppel werkwoord, net zoals lijken. Het vreemde van die laatste is dat het ook dode lichamen betekent als het een zelfstandig naamwoord betreft.

Een beetje zoals ‘sneuvelen’ sterven betekent als het soldaten betreft. Alleen wordt het ook gezegd als er een koffiekopje stuk gaat. De context bepaalt alles.

Verder ben ik van mening dat het meest magische aan mensen onze woorden zijn. Eén woord kan het verschil betekenen tussen leven en dood. Wees daarom voorzichtig met hoe je taal gebruikt.

Zorg goed voor jezelf, zodat je goed kunt zorgen voor anderen. Niet alleen omdat zij dan weer goed voor jou kunnen zorgen. Gewoon, omdat het je prettig laat voelen.

Er is geen reden voor paniek en we dienen ook niet bang te zijn. Dat is nergens voor nodig. Alleen wil ik wel vertellen dat het zonde zou zijn als we deze crisis zouden verspillen door er zonder aanpassingen aan onze systemen uit te komen. Dan hebben we de potentie van deze crisis verspilt.

Zoals je wellicht weet, ben ik tegen verspilling. Nu weet ik ook wel dat niet alles een doel hoeft te hebben terwijl ik zeker weet dat dat op zichzelf dan weer wel een doel dient!

Ik ga geen excuses maken voor wat ik ga doen of al heb gedaan. Sorry wil ik nog wel zeggen en het spijt me dat het zo moet gaan zoals het gaat. Blijkbaar is er geen andere weg meer.

Daar had ik je bijna hé? Er is altijd een andere weg. Er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden, alleen die weg wil je nu echt niet meer bewandelen, of wel dan? Soms is een keuze makkelijker dan je denkt, zeker als ie voor je genomen wordt.

Dat is het altijd al geweest. Daar is niets nieuws aan. Bovendien geen nieuws is goed nieuws & goed nieuws is geen nieuws. Dat hebben de media al wel bewezen. Vraag me niet waarom dat zo is, dat is een verhaal apart.

Lees je nog steeds mijn boodschap? Wil je weten wat er nog meer komt? Er valt echt niet zo veel meer te vertellen hoor. De strijd die gaat komen gaat bepalen hoe de Mensheid er uit gaat komen. Komen we tezamen of houden we op te bestaan?

Spiritueel gezien kun je er genoeg boeken (Tora, Bijbel, Koran) over raadplegen. Niet dat ze de toekomst voorspellen, dat is niet de boodschap. Het gaat er om dat mensen weten dat ze een keuze hebben. Keuzes maken de Mens.

Wat wil ik bereiken met dit schrijven? Dat mensen gaan nadenken over de toekomst. Juist nu. Dat mensen beginnen te begrijpen dat wij de hoeders van Moeder Aarde zijn.

De donkere dagen die gaan komen zullen mensen alleen verbazen als ze niet snappen waarvoor het dient. Als je dacht dat alles wel goed leek te gaan dan had je geen flauw idee hoe ernstig de situatie van Moeder Aarde was.

Als een echt kind van Moeder Aarde moet ik haar behoeden voor de plaag die de Mensheid is geworden. Niet omdat ik iets tegen mensen heb, gewoon omdat het blijkbaar zo gaat.

Gelukkig kan een ander mensbeeld ons al helpen. Als we zouden accepteren dat mensen wel degelijk verantwoording kunnen nemen voor hun daden dan kan het allemaal nog goed komen.

Helaas is dat niet in het voordeel van de minderheid die de lakens uitdeelt. Althans, dat begin ik te begrijpen. Zij zullen van alles doen om ervoor te zorgen dat mensen niet zien dat ze naakt zijn.