Sinds maandag 2 maart 2026 slik ik geen Lithiumcarbonaat meer. De Lithiumspiegel in mijn hersenen is nu nul. Ik gebruik momenteel geen stemmingsstabilisator meer. De enige medicatie voor mijn bipolaire stoornis is nu nog de Olanzapine, standaard in een dosering van 5 mg.
Dat betekent overigens niet dat er niets misgegaan is. Tijdens het afbouwen van de Lithiumcarbonaat is het afbouwen gepauzeerd. Dit kwam omdat ik hypomaan werd. De Olanzapine is toen verviervoudigd naar 20 mg en ik heb contragedrag ingezet om ervoor te zorgen dat het niet erger werd.
Aangezien ik toen nog slechts 400 mg Lithiumcarbonaat slikte, was de Lithiumspiegel zó laag dat deze mij niet meer beschermde. Erger zelfs: ik had wel last van de nadelen van deze medicatie, maar geen voordelen meer. Desondanks ben ik tijdens die episode thuis blijven wonen.
Met vereende krachten van familie, vrienden, collega’s, behandelaren, herstelcoaches en herstelondersteuners heb ik mezelf in het gareel weten te houden. Mijn eerste episode zónder Lithiumcarbonaat heb ik overleefd zónder opname. Dat is een prestatie.
Alleen één zwaluw maakt nog geen zomer. Het is niet zo dat alle toekomstige periodes ook dit resultaat zullen hebben. Het vereist voortdurend aandacht. Het is niet zo dat ik er nu helemaal ben. Het geeft wél een indicatie. Dat het mogelijk is om zo’n episode door te komen zonder Lithiumcarbonaat.
Dat stemt mij hoopvol. Tegelijkertijd vind ik het ook best spannend. Over het algemeen kan je er wel vanuit gaan dat je als persoon met een bipolaire stoornis om de zoveel tijd wel weer een episode gaat krijgen. Dus is het belangrijk om te letten op de eerste tekenen van een nieuwe ‘ontremming’, het voorstadium van een hypomanie.
Daarom is het ook belangrijk om te ‘ijken’. Om er bij stil te staan hoe anders het nu is. Mijn leven is namelijk niet hetzelfde gebleven. Ik heb veel gewoontes aangepast. Daar ben ik nog steeds niet helemaal aan gewend.
We hebben ervoor gezorgd dat ik mijn Olanzapine kan verhogen naar 20 mg op het moment dat ik dat zelf wil. Deze medicatie ligt in mijn medicijnkluis op mijn slaapkamer met een brief erbij dat ik deze mag gebruiken op mijn eigen verzoek. Dit om te voorkomen dat het inzetten van de verhoging vertraagd wordt, zoals in 2025 het geval was.
Om ervoor te zorgen dat mijn omgeving beter om kan gaan met een hypomane episode heb ik ook weer een klinische les gegeven. Hierin heb ik uitgelegd hoe mijn kwetsbaarheden zijn en hoe deze tot elkaar verhouden. Tevens heb ik de toehoorders uitgelegd wat de handvaten zijn die zij kunnen gebruiken op het moment dat het ‘de verkeerde kant’ op gaat.
Een middel bij het ijken is het meten van mijn slaap. Dat deed ik voorheen enkel met een app op mijn telefoon. Tegenwoordig gebruik ik ook een mat die onder mijn matras ligt. Deze twee meetmethodes vullen elkaar aan, maar zijn zeker niet zaligmakend. Samen geven ze gelukkig wel een goede indicatie van mijn slaap. De gegevens van deze applicaties deel ik dagelijks met mijn groepje.
Doordat ik geen stemmingsstabilisator meer gebruik, heb ik nu ook last van natuurlijke lichte stemmingswisselingen. Daar dien ik nog mee om te leren gaan. Tegelijkertijd zorgt dit ervoor dat ik scherp blijf. Ik merk beter waardoor ik geprikkeld kan raken. Waar mijn ergernissen vandaan komen en wat mij onzeker kan maken. Voorheen leek ik hier minder zicht op te hebben, omdat ik er geen gevolgen van ervaarde.
Hierdoor word ik ook eerder fel. Dan kan ik uitvallen naar iemand. Dat is minder prettig, zacht gezegd. Gelukkig sta ik over het algemeen wel open voor feedback en heb ik mensen om mij heen die mij dit kunnen geven. Wanneer ik in staat ben om mijn goede zelfbeheersing in alle situaties degelijk in te zetten dan verwacht ik hier op de lange termijn geen grote problemen mee.
Over problemen gesproken: mijn huid heeft zich grotendeels hersteld. De acne is zo goed als weg, de roos is er niet meer en achter mijn oren heb ik geen schilfers meer. Ik heb minder dorst, zelden nog een droge mond, het gloeien lijkt weg te zijn en het beven is ook minder. Kortom, de bijwerkingen van de Lithiumcarbonaat zijn weg!
Dat hoort dus niet meer bij mijn leven!
Ik ben heel blij met het resultaat van het afbouwen van de Lithiumcarbonaat. Ik weet nu hoe het is om zonder deze stemmingsstabilisator te leven. Ik weet nog niet hoe mijn leven er verder uit gaat zien, de toekomst is ongewis, maar deze ervaring zal voor altijd bij mij blijven.
Vandaag is het woensdag 27 mei 2026 en sluit ik een hoofdstuk in mijn leven af. Wat gaat mijn nieuwsgierigheid mij allemaal nog brengen?