Of: Waarom het spelen van Pokémon Champions ervoor zorgt dat ik beter functioneer.
Sinds 8 april 2026 ben ik een enthousiaste speler van Pokémon Champions. Ik speel dit spel elke dag. De speelduur wisselt. Soms speel ik een kwartier, soms anderhalf uur. Aangezien ik het al maanden doe, wil ik graag uitleggen wat ik er uit haal. Daar is wat uitleg voor nodig. (Sla de volgende 11 alinea’s over wanneer je het spel kent.)
Pokémon Champions is een zogeheten ‘live-service-game’ die ‘free to start’ is. Dit betekent dat het spel gedurende langere tijd ondersteund wordt en dat je geen geld nodig hebt om het te kunnen spelen. Geld uitgeven is optioneel.
De gameplay van het spel bestaat uit de multiplayer die voorheen beschikbaar was in de hoofdserie van de Pokémon spellen. Al die spellen heb ik ‘live’ gespeeld. Van Pokémon Blue in 2000 tot Pokémon Violet in 2022. Ik ben dus bekend met de multiplayer, want ik speel deze al decennia. Tegelijkertijd heb ik het voorheen niet zo veel gespeeld als dat ik nu doe, omdat ik tegen allerlei beperkingen aan liep, waardoor ik vond dat het samen stellen van een Pokémon team mij te veel tijd kostte en dat had ik er niet steeds voor over.
Aangezien het een multiplayer spel is zonder lokale functionaliteit, speel je online tegen andere mensen die ook een team hebben samen gesteld. Het is mogelijk om Pokémon van andere spellen het spel te laten bezoeken en die te gebruiken. 3 leden van mijn huidige team heb ik uit oudere spellen Pokémon Champions laten bezoeken.
Het spel draait om het maken van keuzes. Aangezien ‘Keuzes maken de Mens‘ mijn levensmotto is, kan ik dus mijn lol op met dit spel! Zo’n team bestaat uit 6 Pokémon waarvan je er 4 inzet tegen je tegenstander die ook slechts 4 van diens 6 Pokémon inzet tegen jou – maar je weet dus niet wélke 4 er mee genomen worden! Tenminste, dit geldt voor het dubbelgevecht gedeelte dat ik speel.
Vervolgens zet je 2 van die 4 Pokémon als eerste in. Die eerste twee bepaal je dus al bij de vorige stap, maar bijna op elk moment kan je besluiten dat je een van de twee andere Pokémon in wil zetten. Dit is wel in plaats van een ‘beweging’ doen met de Pokémon die er al stond. Die ‘bewegingen’, daar kan een Pokémon er maximaal 4 van hebben. Alleen Pokémon hebben ook types, bekwaamheden en statistieken die belangrijk zijn om rekening mee te houden. Ook de posities van je Pokémon in de arena maken uit voor het verloop van een gevecht in Pokémon Champions.
Waar de oude spellen werden gekenmerkt door de rol die je speelde en heel verhaal gedreven waren, gaat Pokémon Champions enkel om de gevechten tussen trainers (zo heet iemand die Pokémon traint), waarbij je wordt beoordeeld op hoe goed je je team hebt samen gesteld, of je de juiste instructies op het juiste moment geeft aan je Pokémon, hoe goed je kennis is van de mogelijkheden van het spel op dat moment én hoe goed je inspeelt op wat je tegenstander mogelijk gaat doen.
Net zoals schaken is Pokémon Champions namelijk een denksport waarbij het spel beurten kent. Alleen waar je bij schaken om de beurt een stuk verzet, geven trainers hun instructies aan hun Pokémon tegelijkertijd door, zonder dat je ziet welke instructies je tegenstander heeft gegeven. Dat is, totdat de Pokémon de instructies op gaan volgen! Alleen op dat moment kan je als speler letterlijk niets meer doen. Je zit geregeld te kijken hoe het spel verloopt terwijl je geen enkele knop aanraakt.
Door de jaren heen heeft de multiplayer van Pokémon veel verbeteringen gehad waardoor deze steeds interessanter werd. Er kwam ook steeds meer balans. Het was voorheen echter lastig om het aantal bruikbare Pokémon of hun bewegingen aan te passen tijdens de duur van een spel, omdat hiervoor een bestaand rollenspel aangepast zou moeten worden en dat zou op verzet stuiten. Door de multiplayer van deze spellen ‘los te knippen’ van de rollenspellen, bestaat er nu de mogelijkheid om de regels van deze denksport aan te passen, wat de balans ten goede komt.
De dynamiek van deze denksport is dusdanig dat je rekening dient te houden met wat voor strategieën je tegenover je kan krijgen. Kennis is heel belangrijk. Wanneer je tegenstander iets gaat doen waar je helemaal geen rekening mee hebt gehouden en dus geen antwoord op hebt, heb je verloren voordat het gevecht voorbij is. Het is ook mooi om te zien wat trainers allemaal bedenken en welke combinaties er mogelijk zijn. Elke keer dat ik verslagen word door een strategie die ik niet verwacht had of waar ik te weinig rekening mee heb gehouden (bij het ontwerpen van mijn team of het inzetten van mijn Pokémon) dan vind ik het niet erg om te verliezen.
Er is dan ook geen ultiem team. Elke trainer en elk team is in theorie te verslaan. Je vaardigheden als trainer worden elke keer getest. De uitkomst van een gevecht staat niet van te voren vast. Alleen wanneer je de nuances in de manieren ziet die jou de overhand kunnen geven en je bent in staat om de strategie van je team volledig te benutten dan is dat natuurlijk wel genieten.
Alleen puur omdat je het vorige gevecht gewonnen hebt, betekent niet dat je de volgende gaat winnen. Elke keer word je beoordeeld op hoe je je keuzes maakt op dát moment. Dat vind ik magisch. Steeds opnieuw betreden jouw Pokémon de arena om de strijd aan te gaan waarmee je kan bewijzen dat jouw ontwerp, jouw tactiek, jouw strategie je genoeg mogelijkheden geeft om zowel te anticiperen op wat je tegenstander doet als genoeg mogelijkheden te geven om als winnaar uit de strijd te komen.
Tot zover de uitleg die nodig is om te snappen wat voor soort spel Pokémon Champions is en waarom ik het zie als een denksport, net als schaken, dat ook zowel een spel als een denksport is. Dan ga ik nu uitleggen waarom dit spel invloed heeft op mijn functioneren. Het heeft onder andere namelijk te maken met dat ik graag in scenario’s denk.
In zo’n gevecht maakt het uit wat ik kies. In zo’n gevecht accepteer ik de resultaten van mijn keuzes. Zowel een overwinning als een verlies kunnen mij iets leren. Ik speel om te zien wat ik nog kan leren.
Ondanks dat het spel vrij competitief is en ik wel degelijk speel om te winnen, gaat het mij niet om het winnen. Wanneer ik een potje Pokémon Champions speel dan kom ik tot rust. Mijn hersenen krijgen prikkels waar ik heel goed op ga. Het zijn prikkels in een spelvorm waar ik al een half leven mee omga. Nee, het is niet zonder spanning, maar de druk die het mij geeft, zorgt ervoor dat ik beter presteer, omdat ik weet dat ik tot zoiets in staat ben.
Keuzestress is een van de zaken waar ik in het leven mee om moet gaan. Ik overzie graag alle gevolgen van de keuzes die ik maak. Dat gaat vaak niet, terwijl ik het mezelf vaak wel zwaar aanreken wanneer ik de gevolgen draag van die eerdere beslissing. Ja, ik ben inderdaad streng voor mezelf. Dat ben ik onder andere, omdat anderen dat niet voor mij zijn.
In Pokémon Champions zijn de gevolgen van mijn keuzes heel nadrukkelijk aanwezig, maar tegelijkertijd ook heel tijdelijk. Wanneer je je team samen stelt, moet je inderdaad rekening houden met allerlei verschillende scenario’s, maar wanneer een gevecht voorbij is, is dat gevecht voorbij. In het spel kan je niet eens opzoeken hoe een gevecht gegaan is, wat de reden is waarom ik schermafbeeldingen maak, zodat ik later kan zien wat voor team mijn tegenstander had en wat ik tegen dat team meegenomen heb, zodat ik dit eventueel kan evalueren. Ook in het echt houd ik ervan om gegevens te verzamelen en dit komt dus terug in hoe ik handel tijdens het spelen van mijn favoriete denksport!
Naast leeftijdscategorieën heb je in Pokémon Champions verschillende niveaus waarin je speelt. Het is me gelukt om bij elk seizoen in het niveau ‘Master Ball’ te komen. Nee, dit is niet het hoogste niveau in het spel, maar wordt wel degelijk gezien als een prestatie van formaat. Mijn zelfvertrouwen is hierdoor gestegen. Ik ben wel degelijk goed in iets!
Aangezien ik hierdoor weet dat ik wel degelijk in staat ben om goede keuzes te maken tijdens een denksport, neem ik dit ook mee in mijn leven. Terwijl ik dit type, hebben we de overgang van de nazomer naar de herfst. Dit geeft mij stress, omdat ik dan allerlei praktische handelingen moet veranderen, want het weer is anders. Alleen tot dusver lijkt het erop dat het me best aardig lukt om me aan te passen aan de veranderende weersomstandigheden.
Mijn angst om me te vergissen is minder groot. Ik realiseer me beter dat het minder uitmaakt wanneer ik een verkeerd kledingstuk heb uitgekozen. Om de een of andere reden twijfel ik hierdoor ook minder, ben ik sneller aangekleed en lukt het me beter om wat willekeur toe te passen bij mijn handelingen!
Pokémon Champions heeft namelijk ook toevalseffecten. Een beweging kan mislukken, je Pokémon kan bevroren raken en een aanval kan een kritische slag zijn. In tegenstelling tot schaken zit er wat dat betreft een mate van geluk in, waardoor geen enkel gevecht hetzelfde is. Je hoeft dus niet slechts te spelen op de foute keuzes van je tegenstander, je kan ook gokken op geluk!
Deze vorm van willekeurigheid heeft dus ook invloed op mijn functioneren, omdat ik er hierdoor aan herinnerd word dat je niet alles in de hand hebt. Je kan niet allés plannen, hoeveel scenario’s je ook in beschouwing neemt. Soms heb je botte pech, soms komt er helemaal geen regen!
Voorheen speelde ik niet elke dag een spel. Zo groot was mijn interesse niet. Gamen is voor mij slechts een hobby, maar Pokémon Champions heeft dit dus helemaal veranderd. Daar ben ik nog steeds niet aan gewend. Dat is ook de reden geweest voor mij om aan deze blogbijdrage te beginnen. Ik wilde voor mezelf helder hebben waaróm dit opeens veranderd is en wat voor effecten dit heeft op mijn functioneren.
Tenslotte is zelfkennis een hoog goed. Ik was bang dat ik verslaafd zou zijn. Er zijn alleen goede redenen om aan een denksport te doen. Het helpt je om zaken in een ander licht te zien. Pokémon Champions heeft me anders naar mezelf laten kijken en dat is me meer waard dan dat ik uit kan drukken in dit blog.